top

Mijn Dagboek

Hallo allemaal!
Hier komen regelmatig verslagjes te staan over mij. Mijn ontwikkeling, iets wat ik heb meegemaakt enzo. Als eerste vind je hieronder het verhaal van de zwangerschap. Daarna zal het verhaal van mijn geboorte komen enz. Als je behoefte hebt kan je natuurlijk altijd reageren in het gastenboek of mailen. Scroll snel naar beneden om verder te lezen!

Het Begin

Ik ben Luuk Koenen en aan mijn geboorte hangt nogal een verhaal! Eigenlijk heb ik mijn zijn te danken aan mijn grote broer Tijn*. Als hij er niet was geweest, was ik er nu ook nog niet geweest. Beetje vreemd gezegd misschien, maar het is wel zo. Mijn papa en mama wilden namelijk heel graag een kindje en zodra de daad bij het woord werd gevoegd was mama in een poep en een zucht (babytaal) zwanger. De zwangerschap ging heel goed tot week 36… Toen werd Tijn geboren, die helaas in mama’s buik was overleden. Voor het uitgebreide verhaal kun je naar de pagina van Mijn broer Tijn* gaan. Na het overlijden van Tijn waren mijn papa en mama wel heel verdrietig, maar verlangden meer dan ooit naar een kindje. Heel verstandig hebben ze nog een paar maandjes gewacht voor ze weer aan de slag gingen. Papa had alweer snel raak geschoten! En ik was een klein celletje wat zich zeer rap ging delen en groeide en groeide. Mama was gelukkig niet misselijk in de eerste weken. Na 8 weken zwangerschap mochten papa en mama een kijkje nemen in mama’s buik, of ik er echt wel zat en… Ja hoor! Een klein wurmpje was zichtbaar en volgens de echoscopiste zag het er allemaal goed uit. Ze zei dat het zeer onwaarschijnlijk was dat het nu nog mis zou gaan. Toen ik 12 weken in de buik zat gingen papa en mama op vakantie naar Frankrijk en vlak voor die vakantie gingen ze nog een keertje naar mij kijken. Er werd een Nek plooimeting gedaan. Die was keurig dun, mijn ouders konden met een gerust hart op vakantie. Mama kreeg al wel een beetje meer spanning. Het was erg warm in Frankrijk en de reis duurde haar eigenlijk een beetje te lang. Omdat pa en ma niet wisten waardoor Tijn was gestorven waren ze supervoorzichtig met eten en drinken en van alles en nog wat. Na de vakantie mocht iedereen het weten. Het lang gehoopte en verwachtte nieuws. Johan en Patricia waren weer in ‘blijde’ verwachting! Ze kregen heel veel lieve kaartjes van lieve familie en vrienden. Iedereen leefde erg mee en waren heel blij. Ook wist iedereen wel dat het geen onbezorgde zwangerschap zou worden....

terug naar boven

De zwangerschap

Het werd inderdaad geen onbezorgde zwangerschap. Mama had veel last van stress en hyperventilatie. Gelukkig was ik een druk ventje in haar buik (nog steeds ;-) Vanaf week 17 liet ik al merken dat ik er was. Elke keer als mama in de stress schoot (of ik er nog wel was), stak ik binnen 5 minuten een voet of een knie uit om haar gerust te stellen. Met 30 weken vond ik het eigenlijk wel tijd om mij ook eens te laten zien, dus begonnen bij mama de weeën. Blijkbaar was ik nog een beetje te vroeg, want mama moest gelijk in het ziekenhuis blijven en daar werden de weeën onderdrukt. Ook kreeg mama hele pijnlijke prikken, om mijn longrijping te bevorderen. Dat waren prikken met een bepaald stresshormoon. Alsof ik dat nog niet genoeg had gehad! Nog even blijven zitten dus, nou niet al te lang hoor. Mama ging er al bijna op rekenen dat ze tot 40 weken moest wachten, daar heb ik een stokje voor gestoken....

terug naar boven

De geboorte

Ineens braken de vliezen, op zaterdag 13 januari 2007, om ongeveer 0:30 uur. Papa en mama lagen net in bed. Mama draaide zich om, om dicht naast papa te komen liggen en had ineens het gevoel dat ik me ook omdraaide in haar buik. Toen verloor mama een beetje vocht en vroeg aan papa om een wc-papiertje te gaan halen. Toen papa terugkwam bleek er iets meer nodig te zijn dan een wc-papiertje! Direct werd het plastic uit het folie gehaald voor de bescherming van het matras en handdoeken erop gegooid om het vruchtwater zoveel mogelijk op te vangen. Wat nu? Ziekenhuis bellen maar. We moesten naar het ziekenhuis komen. Papa had wel een paar biertjes op die avond, maar was op slag behoorlijk nuchter. Hoewel het bij elkaar zoeken van de benodigde spullen wel wat chaotisch verliep, hihi. Vervolgens in de auto. Mama moest zo plat mogelijk blijven liggen. De EHBO was gebeld dat we eraan kwamen, zodat we gelijk doorkonden rijden via de EHBO ingang van het LUMC.

Eenmaal binnen kregen we een kamer en werden mama en ik meteen aangesloten op allerlei apparatuur. De weeën waren nog niet begonnen en ik was ook nog niet ingedaald. Die weeën lieten vervolgens niet lang op zich wachten, wel waren ze erg onregelmatig. De verloskundige twijfelde of ze zou gaan toucheren. Als ze dat zou doen, zou ik ook binnen 24 uur geboren moeten worden i.v.m. infectiegevaar. Maar mama zou geen ruggenprik krijgen voor ze zeker wisten dat de weeën door zouden zetten en er ontsluiting was. Na een tijdje was mama het zat. Ze had moeite met het opvangen van de weeën, haalde verkeerd adem enz… Toucheer maar! Toen bleek mama ongeveer 2cm ontsluiting te hebben. Here I come!! Nu mocht ze ook vragen om de ruggenprik. Dat kon nog wel even duren, want de anesthesist was bezig met een spoedgeval. Wow dat vond mama geen feest. Bij Tijn waren ze direct met 5 man aanwezig en kon mama na de ruggenprik nog lekker een paar uurtjes slapen, dat zou nu ook zo fijn zijn! Ook kon er geen ruggenprik gezet worden als mama meer dan 8 cm ontsluiting had, want dan had het geen nut meer. Hopen maar dat die vent zo snel mogelijk zou komen en de weeën opvangen dan maar. Zitten, liggen, staan, hangen, papa rug masseren, papa opzouten!

Na een paar uur kwam eindelijk de anesthesist. Was die achteraf maar niet gekomen! Eerst prik zetten… niet goed… tweede prik…Shit hoorde mama achter zich… ook niet goed dus… derde prik… Hmmm niet duidelijk of die goed zit. Niet dus! Mama bleef pijn houden, daarna kreeg ze aan 1 kant maar wat tintelingen en na een tijdje op haar zij te hebben gelegen begon ook de andere kant gevoellozer te worden, maar die weeën die bleven gewoon!!! Dan maar alle ontspanningsoefeningen en mantra’s (“dit is geen pijn, het is de druk die je voelt in je bekken door het hoofdje… enz, enz, enz”) uit de kast en opvangen die handel. Nu ging dat een stuk beter dan in het begin, maar hoe lang moest dit gaan duren?? Mama had steeds het idee dat ze al persweeën had, maar de verloskundige zei dat dat nog niet kon. Ook kon ze niet steeds voelen hoeveel ontsluiting er was, i.v.m. infectiegevaar.

Ondertussen was er ook een bed voor papa neergezet en probeerde hij een beetje te slapen (haha). 's Ochtends begon de volgende dienst en zag ik een bekend gezicht. Marrit de verloskundige die mama al eens had gezien tijdens een afspraak op de poli. Marrit voelde dik 9 cm ontsluiting. "Nou we gaan bij de volgende wee maar eens persen. Nou dat ging redelijk. Nog eens persen. Mijn hoofdje was nu zichtbaar en mama mocht dit even zien met een spiegel. Blijkbaar motiveerde dat mama enorm want bij de volgende perswee, perste ze me zo eruit! Ik was er perplex van, een beetje suf. Was ik nu al geboren? Het was pas 9:46u! Wat een licht!! Hmmm, nu maar keel opzetten! Ja hoor mijn longen doen het! Apgar score 10! Gelijk lekker bij mama liggen. Oei mijn navelstreng is wat kort, dus staat een beetje strak. Papa mag dus direct aan de slag, knippen maar! Even lekker uitpuffen bij mama en daarna beetje gewassen. Wat is het koud hier!! Brrrrr. Snel terug naar papa en mama. Mama haar borst zoeken… even zuigen… komt niets uit! Blijkt pas later zo te zijn. Eindelijk konden papa en mama de opa’s en oma’s bellen met het goede nieuws! Ik ben geboren en ik heet Luuk!! Ik ben 2740 gram en een heel mooi schattig ventje! En…ik kan heel goed kreunen… de hele tijd! Voor de zekerheid bleven mama en ik nog een dagje in het ziekenhuis. Mama kon al snel opstaan uit bed en lekker douchen. Daarna werden we naar de afdeling gebracht.

De verpleging vond mij een beetje 'fladderig' en prikte wat bloed om mijn suikerspiegel te checken. Die was iets aan de lage kant, dus kreeg ik gelijk wat bijvoeding. Dat vond ik wel lekker! Papa werd gelijk de hele dag op pad gestuurd voor van alles en nog wat. Kraamzorg bellen, kleding halen, Maxi-Cosi halen, weer naar mama en mij toe enz… Het leven van een nieuwe papa gaat niet helemaal over rozen, behalve als íe mij zag ;-). Oh, wat is papa trots! Mama voelt zich steeds iets minder goed.

Na het douchen begon de hoofdpijn… Zou de anesthesist soms toch verkeerd geprikt hebben. Door het vlies heen? Hij zei zelf al dat dat het geval kon zijn. Lijkt me ook met drie keer (fout) prikken. Was dat die "shit" achter mama? Ma moest 6 paracetamol met coffeïne slikken en veel koffie en cola drinken. Dat zou helpen…NOT!

De volgende ochtend ging het nog steeds heel goed met mijn suiker en mochten we naar huis. Als mama na drie dagen nog hoofdpijn had, moest ze bellen....

terug naar boven

Mijn eerste week

Thuis gekomen moesten we nog even wachten op de kraamverzorgster Ina, die helemaal uit Zevenhuizen moest komen. Ze legde gelijk al een heleboel dingen uit een papa en mama, zodat die redelijk gerust konden slapen. Wel elke keer moest ik natuurlijk gevoed worden, beetje borst en beetje extra voeding, wat papa meestal kon doen. De dag erna kwam Yvanka als kraamverzorgster. Een vlotte jonge meid die van wanten weet! Ze kon papa ook goed aan en hielp mama heel goed, want die kreeg dus toch steeds meer hoofdpijn.

De tweede nacht lag ik, net als mama, te stuiteren in mijn bed van de cafeïne, kon de slaap niet vatten. Mama minderde gelijk met de cafeïne. De hoofdpijn van bleef maar aanhouden, dus het ziekenhuis weer gebeld. “Tja, dan moet je toch weer opgenomen worden. Je ruggenprik is door ‘het vlies’ van je ruggemerg gegaan en nu ontstaat er onderdruk in je hersenen, je kunt een ‘bloodpatch’ laten doen. Dan krijg je weer een ruggenprik en nemen ze wat bloed van je af, wat weer ingespoten wordt. Dat fungeert als een soort pleister en ben je in één keer van al je problemen af, want dan is het gaatje dicht”. Dat zag mama helemaal niet zitten! Weer naar dat ziekenhuis! Gaat het niet vanzelf over? “Op een gegeven moment wel, maar hoelang dat duurt is onzeker, kan weken tot wel maanden duren”. Hmmmm, toch nog een nachtje over slapen.

De volgende dag vond mama het genoeg geweest. Ik werd weer ingepakt en daar gingen we weer… naar het ziekenhuis! Mama zag ondertussen scheel van de hoofdpijn. Ze zat in het ziekenhuis in een rolstoel met mij in de Maxi-Cosi op haar schoot met haar ogen dicht. De anesthesist (een betere dan de vorige) kwam vertellen wat er ging gebeuren. Dit was dé oplossing voor de hoofdpijn. Mama zou in de verkoeverkamer geholpen worden door hem en daarna 3 uur plat moeten liggen. De maatschappelijk werkster (Monique), de gynaecologe (dr. Bloemenkamp) en de verloskundige (Juliette Droog) kwamen ons nog even bezoeken. Konden ze gelijk mij even bewonderen! Ze hadden ook zo meegeleefd! Toen werd mama opgehaald. Ze was best wel bang. De verkoeverkamer was ook geen feest. Allemaal mensen die klaargemaakt werden voor hun operatie, of terugkwamen. Een heleboel mensen in blauwe pakjes die het over de meest normale (eten) en meest vreselijke dingen (pneumokokken enzo) hadden. Na een half uur werd mama eindelijk geholpen. Weer infuus, plakkers op borst, bloeddrukmeter. Vervolgens bloed afnemen, ruggenprik en klaar is Klara ehh Mama! Nog even 45 minuten ter observatie blijven liggen en niet meer bewegen de aankomende drie uur. Papa ging mama ophalen met de verpleegster van de verloskunde afdeling. Mama zag best pips. Het was duidelijk niet gezellig geweest. Vroeg in de avond mocht mama eindelijk overeind komen om naar de wc te gaan. Ze mocht ook nog een nachtje blijven. De hoofdpijn was in elk geval een stuk minder. Mama wilde niets liever dan wegwezen. Hup werd ik weer ingepakt en terug naar huis! Ik vond het allemaal prima. Ik was al blij dat ik lekker kon slapen na al die cafeïne.

De volgende ochtend had mama toch nog wel hoofdpijn. Zou ze dan toch te hard geperst hebben? Zich aangesteld? Migraine? Het lijkt wel hetzelfde, maar dat zou toch niet kunnen? Nog even aankijken. De dag daarna was het duidelijk. Mama moest huilen van de pijn en papa ook, dus deed ik ook maar mee. Het was weer terug? Hoe kan dat toch? Weer ziekenhuis gebeld en (oud)tante Janneke om hulp gevraagd. Die heeft ook weer het ziekenhuis gebeld om te kijken of Mama opgenomen kon worden. Het was weekend en dus helaas, was er een lijst. De anesthesist vertelde dat in 80% van de gevallen de eerste bloodpatch werkt en bij een tweede bloodpatch 90%. Waarschijnlijk moest de bloodpatch een niveau dieper (?) en was er nog een gaatje open (van de drie?). Mama heeft vervolgens alleen maar plat gelegen. ’s Nachts kwam ze omhoog om mij te voeden en… er was een wonder gebeurd… de pijn was verdwenen! Ze heeft nog anderhalf uur overeind gezeten, maar de pijn kwam niet terug. Mama was spontaan genezen! De dagen erna bleef mama onzeker of het nog terug zou komen, maar het bleef gelukkig weg. Nu konden zij en papa eindelijk van mij genieten! Papa heeft daarom nog maar een extra weekje vrij genomen, want tijdens mijn eerste week heeft papa vooral veel moeten zorgen samen met de kraamhulp voor mama en mij. Ze hadden wel wat genietmomenten in te halen.

terug naar boven

Mijn tweede week

Tijdens mijn tweede week, kreeg ik de macht van het huilen in de gaten. Even huilen… en ja hoor daar kwam mama weer om mij te voeden. Soms elke twee uur, soms elke drie uur! Papa en mama wisten soms niet wat ze met me aanmoesten. Ze verstonden mij nog niet. Dan probeerde ze weer een speen in mijn mond te stoppen als ik huilde omdat ik moe was, dan deden ze me naar bed, terwijl ik huilde om een poepluier en bovenal huilde ik door de KRAMP! Wow! Dat hadden ze me niet verteld! Die darmpjes van mij zijn echte ‘darmen’! Ik gil het soms uit, krijg ik even rust en vervolgens komt er weer zo’n kramp! Dan weten papa en mama het helemaal niet meer. Daar kan geen speen, bed, of schone broek tegenop. Ook wilde ik ‘s nachts wel wat aandacht af en toe. Tja wat wil je… 8 maanden dicht bij mama, lekker knus in haar buik, met alle herrie van haar hart en darmen enzo en nu ineens alleen in mijn bedje… Dan voel ik mij af en toe heel alleen en verlaten en schreeuw ik net zo lang tot ze mij komen troosten. Regelmaat, wat is dat? Jullie willen slapen? Niet zolang ik de dienst uitmaak! Nou eigenlijk valt het wel mee. Ik huil alleen als er wat aan de hand is en dat is gewoon best ‘regelmatig’. Ondertussen krijgen papa en mama steeds meer kraamvisite. Iedereen wil mij wel bewonderen en lieve cadeautjes geven. Wat worden we toch verwend door al die lieve mensen. Papa heeft het idee opgevat om een site te bouwen ter ere van mij! Nou, dat hebben mama en ik geweten. Als papa iets in zijn kop heeft, dan heeft hij het niet in zijn kont en moet het ook af! Samen met ome Sylvester zijn ze aan mijn site begonnen. Mama en ik zijn anderhalve week verwaarloosd, maar het resultaat is er dan ook naar!

Vanaf nu zal ik alleen nog wat gebeurtenissen vertellen die ik wel leuk vind, want mijn dagen zien er redelijk hetzelfde uit de komende tijd. Eten, poepen, slapen, huilen, daarna steeds meer kijken en lachen!

terug naar boven

Hoe Ik Aan Mijn Naam Kom

Ome Theo-Willem vroeg mama, hoe ik aan mijn naam kom. In eerste instantie zei mama dat mijn naam niet echt ergens vandaan komt, maar bij nader inzien toch wel. Na mijn broer Tijn hebben papa en mama in januari 2006, veel naar Parijs-Dakar gekeken. Mama vond het ook erg prettig om naar te kijken. Het gaf haar een soort rust en troost. In die race was er een deelnemer die heette Luc Alphand. Toen besloten papa en mama dat ze Luc ook wel een leuke naam vonden. Alleen als je de ‘c’ van Luc een beetje ‘lullig’ schrijft staat er Lul, dat vond mama geen goed idee. Nog even hebben papa en mama getwijfeld om mijn naam als ‘Luke’ te schrijven, een kleine verwijzing naar Steve Lukather van Toto, waar papa zo’n fan van is, maar dit spreek je in het engels uit als ‘Loek’ en daar hebben we er al eentje van in de familie. Bovendien is Steve Lukather best een zuiplap en dat vond papa niet zo’n goede associatie. Tja waar je al niet aan denkt. Dus werd mijn naam Luuk, lekker Hollands en stevig. De naam komt natuurlijk van ‘Lucas’ wat mogelijk is afgeleid van het Latijn met de betekenis: de lichtende.

Andere mogelijke betekenissen:
De naam Lucas is een verkorting van de naam Lucanus en betekent: afkomstig uit Lucanië (zuid-Italië). Andere bronnen wijzen op de Griekse betekenis: geboren bij het ochtendgloren. Weer andere bronnen verwijzen naar het Latijnse woord lux (licht). In Hawaii kent men de naam Lukela, wat "zo slim als een vos" betekent. Lucas is de naam van de derde evangelist en de schrijver van de handelingen der apostelen. Hij werd "de geliefde geneesheer" genoemd en stierf 84 jaar oud in Griekenland. De heilige Lucas is de schutspatroon van artsen en schilders. Na de vermelding in de bijbel treft men pas laat in de middeleeuwen de naam Lucas aan. Dan is het de naam van een abt en ridder.

terug naar boven

Heupjes Controle

Op een goede morgen mocht ik mee met mama en oma naar het ziekenhuis om mijn heupjes te laten controleren. Dat was een leuke ervaring! Een paar collega’s van oma Marjorie kwamen mij even bewonderen en van aandacht ben ik nu eenmaal niet vies. Het was een gezellige boel. Oma en mama waren mijn luiertas vergeten en oma haalde dus nog even een paar luiers bij een van haar collega’s, alsof ze het aan voelden komen! Er waren allemaal leeftijdsgenootjes en we werden snel geholpen. Samen met nog twee jonkies werden we in de breedte op een behandel tafel gelegd. Er werd gevraagd aan de nieuwbakken oudertjes, of ze onze onderkantjes wilden ontkleden zodat de arts ons vijf minuten daarna kon komen bekijken… Braaf als de ouders waren deden ze direct onze broekjes en luiers uit. Ze begrijpen het ook niet hè? Nooit een baby een luier afdoen vlak vóórdat hij onderzocht moet worden, want anders… Ik nam direct mijn kans waar. Met een prachtige boog, zó op mama! (Ik lag natuurlijk met mijn beentjes naar haar toe). Mama als de sodemieter haar handen op mijn leutertje gelegd, maar er was geen houden aan! Mijn directe buurvrouwtje hield zich braaf aan de regels, maar die meid ernaast vond het ook een geweldig plan. Ouders van meisjesbaby’s die plassen hebben het nog iets lastiger. Zij deed het nog beter dan ik! Hele romper onder de plas! We hebben gegierd! Oma sprong gelijk te hulp, nadat ze bekomen was van de schrik en lach. Ze gaf mama een hele berg papieren handdoekjes. Die nog probeerde te redden wat er te redden viel. Ondertussen was de arts gearriveerd, die het geheel gelaten opnam. Van die licht beschaamde ouders, ach hij had het al zo vaak gezien. De luiers oma kwamen dus goed van pas. Ik werd even in een soort spagaat gelegd en vervolgens werd er aan mijn benen getrokken, geen fun hoor, maar ja toch goed om even te laten checken. Mijn heupjes waren overigens prima in orde. Voor mij dus geen spreidbroekje....

terug naar boven

De Vijf Luiers

Hoe komt het toch dat ouders zoveel luiers nodig hebben? Een kind poept en plast toch niet vaker dan ongeveer 8 keer per dag? Mijn mama heeft het antwoord gevonden. Het zit hem in de verschoning. Ik begon een beetje van mijn krampjes af te komen en daardoor werd mijn poep een beetje meer. In plaats van 3x per dag vond ik het wel fijn om dezelfde hoeveelheid eens in de twee dagen te lozen maar wel alles tegelijk! En wat is er nu lekkerder dan poepen in ‘the fresh air’? Ik had voor de gelegenheid besloten om mijn moeder eens te trakteren op een goede poepluier. Dus ik poepen dat het me een lieve lust is. Mama vond het erg grappig, maakte mijn billen schoon en wilde mij een schone luier geven. HA! Daar had ik haar! Poepte er zo nog wat bij… En schonk haar een vage glimlach. Mama vond het nog steeds leuk en deed het ritueel opnieuw. Vlak voor ze de volgende luier wilde dichtdoen vergat ze mijn piemeltje naar beneden te houden (zoals dat op de eersta dag al wordt voorgeschreven door desbetreffende kraamverzorgster) en… HOPPA! Met een mooie boog, net over de luier, zo op mijn kleertjes gemikt die achter het aankleedkussen lagen. Papa had het al vaker tegen mama gezegd, maar die is net zo eigenwijs als papa. Mama begon mijn spelletje al iets minder leuk te vinden en riep pa erbij. Papa stond lekker aan wal en gaf wat commentaar op de situatie. Ondertussen was mama weer bezig met een nieuwe luier… Ze leert het ook niet… en… Ja hoor… weer raak geplast! Goh wat kan ik toch een "hoop" in mijn lichaampje herbergen! Dus wel geteld VIJF luiers verpilt (met de laatste luier erbij). Ik vond het fantastisch! Mama met al haar kinderdagverblijf bla bla ervaring even mooi te kijk gezet. Zo zit het dus in elkaar. En denk maar niet dat mijn beide ouders er echt iets van geleerd hebben hoor. Nog steeds trappen ze in mijn poeptechniek. Net als ze denken dat ik klaar ben… Voìla! Nog een beetje poep erbij! Het blijft toch het lekkerste om te poepen in een mooie verse nieuwe luier!

P.S. bij de foto’s van april een mooi voorbeeld van een poepluiertje!

terug naar boven

Verraad Van De Vaccinatie

Nu even een pijnlijk verhaal. Ik moest met mama mee naar het consultatiebureau. Vorige keer was het daar best leuk. Oren checken en een keertje wegen, prima! Ik voelde al wel aan mama dat ze een beetje gespannen was, maar zocht daar eigenlijk niets achter. Het ritueel leek wel helder, uitkleden, even wegen, lengte opmeten en mijn hoofdomvang. Alles prima! Toen moesten we nog even wachten voor dat we bij die alleraardigste dame naar binnen mochten. Opeens hoorde ik gehuil! Hmmmm, nu had ik toch al echt nattigheid moeten voelen. Maar zo goedgelovig en naïef als ik ben, had ik nu nog niets door. We mochten naar binnen. De spanning in mama steeg nog iets meer. Ik werd weer bekeken en ik lachte zoals gebruikelijk allerliefst terug naar die mevrouw. Er werd wat aan mij getrokken, naar mijn voorkeurshouding geïnformeerd en dat was dat. Nu inpakken, want ik krijg het koud. Het duurde toch nog even en mama legde mij nog op het bureau, ze streek wat over mijn haar en ik keek naar haar. Zij keek even naar de verpleegster en werd een beetje witjes en keek vervolgens weer naar mij en toen voelde ik iets prikken! Een branderig gevoel. Het werd erger. Het deed pijn! AUW! What the Fax! Met een blik van afschuw keek ik mijn moeder aan! Verraadster! Ze hadden me erin geluisd! Met een kreet van pijn begon ik hulpeloos te huilen. Ik zou het hart van mijn moeder wel eventjes breken Een bezorgd aaaahhh kwam over haar lippen en ik had het haar alweer vergeven. Ze keek me verdrietig aan. En… wel alle #@*! Nog een keer?!? Zo in mijn andere been! Etters! Nu zouden ze het bezuren! Met het zieligste huiltje dat ik in mij heb, liet ik weten hoeveel pijn ze me wel niet hadden gedaan! Toch ben ik een bikkel, ik zette me er overheen, als een echte kleine grote vent. En na een grote snik en geweldige pruillip kreeg ik het voor elkaar. ‘Veilig’ in mama’s armen werd ik teruggedragen naar mijn Maxi-Cosi, het was voorbij.... mijn eerste vaccinatie.

terug naar boven

Floep

Geweldig voor de eerste keer op vakantie! Opa Hans en Papa hebben een bedje voor mij gemaakt van de bank in de caravan, matrasje erop, prima crashplek! Van het tafeltje een commode gemaakt. Zo de vakantie kan beginnen!! Eerst een weekje naar “Edde”, daarna naar Limburg. Geweldig genoten. Papa en Mama vonden het nog niet genoeg en besloten vervolgens nog een keer naar “Edde” te gaan. Papa had daar een optreden en opa en oma stonden daar al op de camping.

Op een zekere dag op de camping werd er in casa caravana gesteggeld door mijn paps en mams, over de kleding die ik aan ging doen. Er werd besloten tot een (nogal meisjesachtige) stretchspijkerbroek. Ben ik een balletdanser? Zit trouwens wel heerlijk dat stretch, maargoed. Mama doet een poging om mij dat schattige broekje aan te trekken. Ik zet mijn hakken op het kussen… zet af en FLOEP! Mama ziet mijn voetjes nog net tussen mijn bedje en “instantcommodetafeltje” verdwijnen. Als we allemaal niet zo onwijs geschrokken zouden zijn, was het waarschijnlijk een zeer komisch gezicht. Wel *^*(^*% (=hier en ginter!) Daar lag ik op de grond, hersensgeschud en al… Wat is dat toch met ouders? Ze zeggen dat het iedere ouder wel een keer zoiets overkomt. Leren ze daar dan niets van??? Met mijn extreme bewegingsdrang zat het er toch duidelijk een keer aan te komen, dat ik mijn trucje ook daadwerkelijk een keer heel goed zou uitvoeren (hakkensprong dus). Pijn in mijn knijter!! Schrik… Heeeeeeeeeeel hard en vooral ook lang huilen ging ik… Whèèèèèèèèèèèèhhhh adem diep in, Whèèèèèèèe! Ik zal jullie een megaschuldgevoel bezorgen! Voel het maar, stelletje onverantwoorde nalatige ouders! Daar gaat mijn hoop op supercarrière. In één klap van VWO naar HAVO! Wat voel ik daar??? Er groeit iets op mijn hoofd en het is GEEN WISKUNDEKNOBBEL!!! Papa was direct bij mij en hees me overeind, of mijn nek en rug het nog deden. Oeoeoeoeh ik voel de spanning… Papa boos op mama, mama in shock. Tjonge wat een pijn in mijn harses. Nog maar even goed verder brullen. Alleen oppassen dat ik niet te veel vocht verlies, want dan krijg in onderdruk in mijn bolletje met als gevolg een kater (hmmmm, misschien zit dat VWO er nog wel in).

Na zo’n 10 minuten vond ik het welletjes. Rustig bij mama zitten en papa checkt mij nog een keer. Moeder van Eliane wordt gebeld (= arts), Hetty op bezoek. Papa en mama zijn de rest van de dag van slag geweest. Mama ook nog even huilen… Wat een schrik. Zo die zijn weer even op scherp gezet. En ik? Ach mijn lichaampje is nog zeer flexibel, bestand tegen verschillende kwetsuren en ik ben een bikkel, dus voorspoedig herstel. Na een half uurtje was ik redelijk de oude, met flinke bultachtige uitbreiding op mijn hoofd weliswaar, maar daar doe ik niet moeilijk over.

terug naar boven